Ne zaman birisi yeni bir düşünce üretse, ne zaman birisi yeni bir kapı açsa hemen yukarda bir tokmak iner beyinlere: “Çizmeyi aşma!”

            Ne zaman birisi farklı bir doğru ortaya koysa, ne zaman birisi yüreklere yeni umutlar saçsa yine aynı tokmak tepede: “Çizmeyi aşma!”

            Rollerimiz belirlenmiştir. Bizler genellikle alt kadroda figürasyona çıkarız. Ne zaman azıcık rollerimiz dışında konuşmak, yüreğimizden ve beynimizden insana özgü ve insancıl sözler dökülse aynı tokmak bizim de tepemizde değil midir?

            İsterler ki,  herkes, gözle görülmez bir güç tarafından belirlenen rolleri içinde kalsın. Öğretmen öğretmenliğini bilsin, memur memurluğunu, esnaf esnaflığını, köylü köylülüğünü.  Eski köye yeni âdetin gereği yok.

Onlara göre her alt gruptan her insanın biçilmiş, tasarlanmış belli bir rolü ve görevi vardır. Ülke sorunları konusunda düşünce üretmek, yalnızca belirli renk ve uzunlukta çizmeye sahip bir seçkinler grubunun işidir. Başka gruplardan, hele de alt gruplardan birilerinin düşünce üretmesi, hem de bunu kamuoyuna açıklaması haddine mi düşmüş. Hemen eloğlu çizmenin sınırlarını kafaya vura vura hatırlatır.

Çünkü sorumluluklar çizme boylarıyla ayarlanmıştır. Kimininki kasıklara dek kiminin ki dizde, kiminin ki diz altı, kiminin ki topukta. Pek güzel de bu çizmeleri sizlere bu toplum, bu halk vermedi mi? Sizler, fırsatların bahçesinde çizmeyi kasıklara dek uzatırken halkın çizmesi topuğu aşamadıysa suç kimin?

Tek doğruyu onlar bilir. Tek güzeli onlar seçer. Tek iyiyi onlar tanır. Otur oturduğun yerde. Sana ne oluyor? Donkişotluğa soyunmanın gereği yok!

Bu ülke insanlarını kendi çağdışı kalıplarına göre çizme boylarına ayırmaya, en uzun çizmeyi de kendi ayağına geçirmeye kalkışan düşünce hastalığını teşhis ve teşhir etmenin günü gelmedi mi.

İşte bugünlerde  başta Ankara’da TEKEL işçileri  olmak üzere insanlar kendilerine dayatılan küçük ve dar çizmeleri kabul etmeyip çizmeleri aşmaya devam ediyorlar.

Sapın samana karıştırıldığı, adaletin merhamet, emeğin karşılığının sadaka, hukukun guguk sanıldığı günümüzde,  artık sizce de çizmeleri aşmanın zamanı gelmedi mi?