Girne açıklarında bir gemi battı.
İnsanlar denize düştü, canlar gitti, ailelerin ocağına ateş düştü.
Şimdi herkes teknik arıza, dalga, hava şartları ve kaza ihtimallerini konuşuyor.
Elbette konuşulsun ,elbette araştırılsın.
Ama asıl meseleyi de görmezden gelmeyelim.
Bir gemiden çok daha fazlası battı.
Düşük bütçeyle, üstünkörü tamirat yapıp yaralı gemiyi denize salanlar…
Otelin bir günlük cirosunu yangın sistemine ayırmaya kıyamayanlar…
Daha fazla kazanmak için kolon kesip bina dikenler…
Sucuğa at-eşek eti katanlar…
Hepsinin ortak noktası parasızlık değil.
Aç gözlülük ve ahlaksızlık.
Bunlar “maliyet” diyerek insan hayatını bilançodan düşenlerdir.
Güvenlik onlara göre lüks, vicdanlı olmak gereksiz masraftır.
Her seferinde aynı sözler…
Önce ihmal edilir.
Sonra bir şey olur.
Ardından herkes “Keşke…” der.
Ama keşke yetmez.
Keşke ölenleri geri getirmez.
Keşke yıkılan binayı ayağa kaldırmaz.
Keşke parçalanan aileleri yeniden bir araya getirmez.
Asıl mesele, felaket olduktan sonra üzülmek değil; felaket olmadan önce insan hayatını korumaktır.
Çünkü ahlak yoksa, en küçük “tasarruf” bile bir gün bir insanın hayatına mal olabilir.
Bu yüzden Girne açıklarında sadece bir gemi batmadı.
Vicdanın, sorumluluğun ve insan hayatına verilen değerin de ne kadar ucuzlatıldığını bir kez daha gördük.
Umarım artık anlarız.
Çünkü anlamazsak her yeni “tasarruf”, yeni bir mezar taşı demektir.